Έρχεται μια στιγμή στην πολυποίκιλη αθλητική ζωή σου, που χάνεσαι, μοιραία, στις σκέψεις σου. Αναλογίζεσαι αυτά που έχεις, ήδη κάνει, αλλά κυρίως εκείνα που δεν έχεις κάνει ακόμη. Κι όμως το θες τόσο πολύ που σχεδόν σε βασανίζει…

Ενώ είχα καταγράψει, συνολικά, πάνω από 60.000χλμ, μέσα στα μονοπάτια του νησιού, αλλά και σε οποιοδήποτε σημείο μπορείς να φανταστείς, είχα κάνει τον γύρο του νησιού περίπου 50 φορές με ποδήλατο δρόμου, είχα διασχίσει το πεζοπορικό δίκτυο από άκρη σε άκρη άπειρες φορές, είχα κάνει μια διαδρομή 167χλμ, με ποδήλατο δρόμου, είχα διανύσει μια τρελή διαδρομή 127χλμ σε συνδυασμό με ποδηλασία και πεζοπορία…ακόμα ένιωθα πώς κάτι μου έλειπε. Ήθελα να φέρω εις πέρας και κάτι ακόμα, γιατί όλα αυτά μου φαντάζανε λίγα.

Ως πολυμήχανος που τυγχάνω να είμαι, η ιδέα δεν άργησε να έρθει. Αποφάσισα να κάνω τον γύρο του νησιού με μτβ, όσο πιο ακραία γινόταν. Παράλληλα θα ανέβαινα και όλα τα βουνά, γιατί από μόνο του, θα ήταν πολύ εύκολο για μένα. Ακουγόταν τρελό! Αλλά, αν δεν είναι τρελό δεν αξίζει τον κόπο!!

Η καλή προετοιμασία στην ορεινή ποδηλασία είναι η μισή δουλειά

Τα έβαλα όλα κάτω. Επιστράτευσα τα κιτάπια μου, και ένωσα τις διαδρομές. Κάπου εκεί, η μακρόχρονη εμπειρία μου στην ποδηλασία, μου χτύπησε καμπανάκι. Μάλλον θα ήταν πολύ δύσκολο. Δεν είναι μόνο τα 150χλμ σε χωματόδρομους, αλλά και η υψομετρική ορεινή ποδηλασία, που στο σύνολο της θα ήταν πάνω 4.000μ.

Σε συνδυασμό, δε, με το ότι έπρεπε να είμαι σε άριστη φόρμα, αλλά και θα βρισκόμουν και στο έλεος του καιρού… Όλα έδειχναν ότι αυτό το εγχείρημα μόνο εύκολο δεν θα ήταν. Φυσικά, τίποτα από αυτά, δεν με πτόησε ούτε στιγμή.

Η ορεινή ποδηλασία είναι καλύτερη με παρέα. Ή μήπως όχι;

Μετά από μια τρίμηνη προετοιμασία, είχε έρθει πλέον η ώρα, να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Ήταν όλα έτοιμα. Εκείνο το διάστημα, είχε έρθει και ένας φίλος μου Ιταλός. Πολύ δυνατός αθλητής στην ποδηλασία. Ίσως πιο δυνατός κι από εμένα.

Του ανέφερα για τη διαδρομή που αφορούσε στην ορεινή ποδηλασία και ήθελε να έρθει μαζί μου. Με δελέασε η πρότασή του. Την ήθελα την παρέα του. Η διαδρομή ήταν δύσκολη και μεγάλη. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, με έναν καλό ρυθμό, μέχρι που άρχισαν οι πρώτες κατηφόρες. Εκεί ο φίλος μου έχανε πολύ χρόνο. Το τερέν της Νάξου είναι εξαιρετικά πετρώδες και το ποδήλατό του δεν μπορούσε να κινηθεί το ίδιο γρήγορα σε ορεινή ποδηλασία. Μετά από 100χλμ και τρία βουνά, κατάλαβα ότι σήμερα δεν θα γινόταν… Είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος, είχε πάει μεσημέρι και ο φλεγόμενος ήλιος δεν ήταν με το μέρος μας.

Για να είμαι ειλικρινής δεν με πείραξε καθόλου. Πέρασα τέλεια με τον τρελό τον Ιταλό πάνω στα βουνά. Αυτό με δίδαξε όμως ότι την επόμενη φορά θα το επιχειρήσω μόνος μου. Όπως κι έγινε.

Και πάμε τώρα να κάνουμε λίγη ορεινή ποδηλασία. Στα σοβαρά αυτή τη φορά.

Μετά από τρεις εβδομάδες είχα ήδη ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις μου και όλα έδειχναν ότι είχε έρθει, πάλι, η στιγμή. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση αυτή τη φορά, ήταν πιο κατάλληλη από την προηγούμενη.

Ξεκίνησα πάλι την απαιτούμενη προετοιμασία. Για αρκετές μέρες έλεγχα που θα βάλω το νερό, κάθε πόση ώρα θα λαμβάνω τροφή, που θα σταματήσω για καφέ, σε ποιες ώρες έπρεπε να έχω περάσει συγκεκριμένα σημεία κλπ. Είχα μελετήσει τα πάντα που αφορούσαν την ορεινή ποδηλασία που ήθελα να κάνω.

Ξεκίνησα πολύ νωρίς το πρωί. Αν ήθελα να έχει βγει η διαδρομή πριν νυχτώσει, ο ρυθμός έπρεπε να είναι γρήγορος. Σχεδόν σε ρυθμό αγώνα. Η εκκίνηση έγινε από το Σαγκρί βεβαίως βεβαίως με πορεία προς τον Βορρά. Φτάνοντας στην 1η ανάβαση, όλα πήγαιναν βάσει σχεδίου. Ανάβαση στα βουνά της Κωμιακής και κατάβαση στον Απόλλωνα, με την πρώτη στάση για καφέ και ανεφοδιασμό, να είναι γεγονός.

45χλμ σε 2,5 ώρες – που δεν τα λες και άσχημα – και μετά πρόσω ολοταχώς για Λιώνα! Άλλο ένα δύσκολο βουνό με μια τεχνική κατηφόρα, στην οποία από καθαρή τύχη δεν έφαγα τα μούτρα μου. Αυτό θα μου κόστιζε πολλά. Στο καπάκι ανάβαση μέχρι τον Σταυρό Κεραμωτής, συνέχεια για την Απείρανθο και κατάβαση στη Μουτσούνα για ανεφοδιασμό και φαγητό (πρέπει και να τρώω που και που).
Αμέσως μετά συνέχισα για τον Δανακό από τα Λιγαρίδια. Δύσκολα τα πράγματα. Ξεκίνησα για αυτή την ανάβαση, ενώ είχα ήδη 90χλμ πορείας και μάλιστα με 35οC. Τα πράγματα είχαν αρχίσει να ζορίζουν αρκετά. Ο ρυθμός, αναγκαστικά, συνέχιζε να είναι αγωνιστικός και τα πόδια μου είχαν πάρει φωτιά. Μου πέρασε για μια στιγμή από το μυαλό, να σταματήσω. Ότι, “Όχι όχι δεν πρόκειται να τα καταφέρω”. Αυτομάτως διεγράφει. Όπως πρέπει να διαγράφονται όλες εκείνες οι σκέψεις, που σε αποπροσανατολίζουν από τον στόχο σου.

Με συνοπτικές διαδικασίες, για να μην μετανιώσω την αποφασιστικότητα μου, συνέχισα μέχρι την κορυφή της Αγίας Μαρίνας στον Δανακό. Ανέβηκα και αυτό το βουνό και, πλέον, όλα έμοιαζαν πιο εύκολα. Κατάβαση για το Φιλώτι και στάση στον Πλάτανο, στο μαγαζακι της Ευδοκίας για καφέ και νερό.

Αφού είχα διανύσει 107χλμ σε 7 ώρες, δέχτηκα με χαρά και ανακούφιση την ψυχολογική ανάταση που μου πρόσφερε η φίλη μου η Ευδοκία, αλλά και τον γευστικό καφέ της. Με άλλη ψυχολογία, πια, είχε έρθει η ώρα, να ξεκινήσω δριμύτερος για τα τελευταία 50χλμ. Είχα ακόμα μια δύσκολη ανάβαση μετά την οποία θα έφτανα στον Άγιο Τρύφωνα.

Φτάνοντας προς το τέλος… κατάκοπος και γεμάτος!!!!

Από εκεί και μετά, μια κατάβαση των 20χλμ, θα μου έφτιαχνε τη διάθεση και θα με οδηγούσε στον Κάλαντο, που ήταν και ο τελευταίος σταθμός ανεφοδιασμού. Στο καφέ που σταμάτησα, συνάντησα έναν πελάτη μου, ο οποίος μόλις με είδε, έμεινε με το στόμα ανοιχτό.

– Ήρθες με το ποδήλατο από τη χώρα;;;; Με ρώτησε γεμάτος κατάπληξη.
Απάντησα χαμογελώντας, με ένα απλό “Ναι”. Τι να του έλεγα; Ότι έχω κάνει ήδη 130χλμ; Ότι έχω ανέβει ότι βουνό είχε και δεν είχε το νησί; Ή ότι ακόμα δεν είχα τελειώσει; Προτίμησα να είμαι λακωνικός και συνέχισα τον δρόμο μου με τον ίδιο τρελό ρυθμό, προς το τελευταίο και πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής.

Όσοι έχουν πάει με ποδήλατο, ή και χωρίς, στον Καλαντό, καταλαβαίνουν. Το έδαφος είναι γεμάτο κοφτερές πέτρες. Μιλάμε για πολύ πέτρα όμως, σε συνδυασμό με 7 μποφόρ αέρα. Και είχα και την κούραση να έχει αρχίσει να με ενοχλεί αισθητά. Ευτυχώς, ήταν αντιστρόφως ανάλογη με την υπερυψωμένη ψυχολογία μου. Γι αυτό τίποτα δεν μπορούσε να με αποθαρρύνει.

Άθλος εξετελέσθη… Νενίκηκά σε Ευρυσθέα

Αφού είχαν περάσει 9 ώρες πάνω στο ποδήλατο, και ήδη είχα διανύσει 140χλμ, τότε άρχισα να καταλαβαίνω τι ακριβώς είχα κάνει. Έναν ΑΘΛΟ. Έναν ΑΘΛΟ, που αισίως έφτανε στο τέλος του. Γιατί μόνο έτσι είναι άθλος. Μόνο αν τον ολοκληρώσεις!!

Περνούσαν όλα σαν ταινία από το μυαλό μου, στα τελευταία 10χλμ. Από πού ξεκίνησα, πόσα χωριά διέσχισα, πόσα βουνά ανέβηκα. Τα πάντα γυρνούσαν στο κεφάλι μου ξανά και ξανά.

Αφού είχα πλέον χαλαρώσει, τρόπον τινά, κοίταξα ασυναίσθητα τα πόδια μου. Συνειδητοποίησα ότι η απώλεια βάρους ήταν τόσο εμφανής, που έμοιαζαν σχεδόν τα μισά. Ήταν απόλυτα λογικό. Μετά από 10 ώρες ποδηλατικής έντασης και μέσα στο λιοπύρι κιόλας, το σώμα είχε ταλαιπωρηθεί απίστευτα. Παρόλα αυτά, τα ψυχικά αποθέματα ήταν τεράστια και συνδυασμό με τη μακρόχρονη πείρα μου, οδηγήθηκα στο τέρμα, χωρίς το παραμικρό πρόβλημα.

Απολογισμός

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής κατανάλωσα, 6 λίτρα νερό, 3 καφέδες, 3 Coca Colas και 10 μεγάλες μπάρες. Αλλά το καλύτερο όλων ήταν ότι η ζυγαριά με έδειξε 3 κιλά κάτω και μάλιστα από το πρωί.

Μπορούμε πάντα να απολαύσουμε αυτή τη διαδρομή μαζί. Όποιος νομίζει ότι το έχει και δεν φοβάται τις μεγάλες προκλήσεις τον περιμένω για μια ανεπανάληπτη εμπειρία.

Για περισσότερες πληροφορίες, όσον αφορά στα στοιχεία της διαδρομής:
https://www.strava.com/activities/1704326182/analysis